Blog IPretorian, prywatność w Internecie

Kolejną debatę o Internecie zorganizowała Kancelaria Prezydenta RP (oczywiście nie ma to żadnego związku z debatą Premiera z Internautami). Na konferencji o Internecie.. nie było dostępu do internetu. Prezydentowi Internet nadal chyba kojarzy się tylko z piwem..

Po wczorajszej debacie z Internautami Premier przyznał, że “nie czuje się do końca przekonany przez środowiska związane z internetem, ale rejestr stron zakazanych prawdopodobnie zniknie z projektu ustawy”. Donald Tusk stwierdził, że “”Pedofilia nie jest naszym alibi. Prace nad rejestrem zostaną zamrożone, do czasu porozumienia pomiędzy rządem a przedstawicielami społeczeństwa internautów. Ustawa w części hazardowej będzie biegła możliwie szybko, jednak kwestia Rejestru Stron Niedozwolonych będzie +wyjęta+ z tej ustawy”. Szczegółowe podsumowanie na stronie Gazety.

Jak jest podkreślane przez przedstawicieli rządu, internauci nie będą odcinani od Sieci. Upf? Pożyjemy, zobaczymy..

Prywatność w sieci nie istnieje, ale to od ciebie głównie zależy, co pokażesz – przypomniał GIODO z okazji Dnia Ochrony Danych.

Większość Internautów zadaje sobie trud zabezieczenia komoputera przed innymi osobami: hasło, antywirus, może nawet firewall; tymczasem bezkrytycznie umieszczają w sieci na portalach społecznościowych i innych fotkowniach swoje najbardziej osobiste informacje i “nie całkiem oficjalne” zdjęcia. W SIECI NIC NIE GINIE, pamiętajcie o tym.  Nawet jeśli usuniesz z sieci zdjęcie czy informację, ona nadal jest dostępna w dziesiątkach innych miejsc, o których nie wiesz nawet; przez łatwo dostępne narzędzia do dzielenia się ze znajomymi ciekawostkami w sieci Wasze “obciachowe” zdjęcie obiegnie świat zanim się obejrzysz – to jest realne.

Kiedyś może być Wam bardzo nieprzyjemnie, kiedy ktoś wyciągnie takiego kompromitującego coś z sieci i może Was tym nawet zaszantażować.

Kolejny przykład jak branża fonograficzna chce napychać sobie kieszenie – na szczęście próba nieudana. W 2007 roku RIAA oskarżyła 33-letnią  Jammie Thomas-Rasset o o pobranie i udostępnienie w sieci P2P 24 utworów. Kobieta nie przyznała się do winy i odmówiła zapłacenia dobrowolnego odszkodowania, argumentując że pliki mógł pobrać z sieci jej były mąż lub małe dzieci. Sprawa trafiła do sądu, gdzie Thomas-Rasset została uznana za winną i skazana na grzywnę 220 tys. dolarów. Wyrok został uchylony w sierpniu 2008 roku, sędzia wyraził pogląd, że nielegalna dystrybucja może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy dochodzi do faktycznego rozpowszechniania muzyki. Zwykłe udostępnienie pliku nie jest równoznaczne z jego dystrybucją.

W czerwcu 2009 roku sprawa ponownie trafiła do sądu,  Thomas-Rasset została uznana za winną “udostępnienia plików muzycznych milionom Internautów” i zasądzono astronomiczną kwotę 1,92Mln dolarów odszkodowania dla wytwórni fonograficznych. Grzywnę ponownie zniósł ten sam sędzia, który wcześniej zmniejszył karę z pierwszego wyroku: Michael Davis z sądu okręgu Minnesota. Uznał on, że potrzeba odstraszania od piractwa internetowego nie może usprawiedliwić kary w tej wysokości za kradzież i nielegalną dystrybucję 24 piosenek. Zasądził nową wysokość kary: 54 tys. dolarów, czyli 2250 USD za plik.

Przykład jawnie pokazuje pazerność firm fonograficznych: jeśli ktoś się podszyje pod Twój adres IP i skopiuje z sieci kilkanaście piosenek, mogą do Ciebie zapukać prawnicy z żądaniami milionowych odszkodowań.

Po raz kolejny raport Międzynarodowej Federacji Przemysłu Fonograficznego (IFPI), zrzeszającej ponad 1400 członków w 72 krajach, przedstawił malejące wyniki sprzedaży muzyki na fizycznych nośnikach, w całości obwiniając piractwo muzyki online jako przyczynę. Pomimo tematu raportu dotyczącego cyfrowej muzyki, bardzo szerokim łukiem omija on powiązanie współdzielenia muzyki online z jej zakupem przez tą grupę Klientów. Chociaż udostępnienia samego raportu odmówiono mediom (wiadomo dlaczego), z raptem 2 stron opublikowanych online nasuwają się oczywiste wnioski:

W porównaniu do Klientów kupujących muzykę na nośnikach, Klienci udostępniający muzykę online (czytaj piraci):

• o 31% częściej kupują pojedyncze utwory online
• o 33% częściej kupują całe albumy muzyki online
• o 100% częściej płacą za subskrypcję usług muzycznych online
• o 60% częściej płacą za muzykę na telefonie komórkowym

Wg samych przedstawicieli przemysłu muzycznego ludzie udostępniający muzykę online (czyli piraci) kupują jej więcej niż przeciętny Klient kupujący tylko muzykę na fizycznych nośnikach. Obecnie dorastające pokolenie Klientów właściwie nie widzi potrzeby ani celu w posiadaniu muzyki na fizycznych nośnikach, jej cyfrowa postać jest zdecydowanie bardziej wygodna i dostępna. Zadziwiająca jest hipokryzja lobbystów z IFPI, którzy z jednej strony narzekają na piratów obwiniając ich za malejącą sprzedaż muzyki na nośnikach, ale z drugiej chętnie i częśniej biorą od nich pieniądze za sprzedaż cyfrowej muzyki online.

Załączamy link do raportu IFPI

Usługa anonimowego VPN stworzona przez ekipę z The Pirate Bay jest dostępna dla wszystkich. Tzn jeśli uda się Wam za nią zapłacić: serwis Payson.se obsługujący płatności wyraźnie preferuje szwedzkie konta bankowe, karty kredytowe nie bardzo – naszą odrzucił, choć AppStore ją honoruje.
Wg niektórych usługa działa bardzo szybko, jest łatwa w uruchomieniu (protokół PPTP, działa na każdym OS), oraz jest względnie tania: 15 Euro za 3 miesiące. Wg byłego rzecznika The Pirate Bay Petera Sunde w przeciwieństwie do tego co mówi notka prawna usługi, IPREDator nie przechowuje żadnych logów.

Z pewnością jest to ciekawa usługa, szkoda że na chwilę obecną niewiele daje: korzysta wyłącznie ze szwedzkiej numeracji IP, więc nie ma co marzyć o Hulu, czy darmowym Last.fm, lub o odcinkach South Park w streamingu. Jesteśmy ciekawi Waszych opinii.