Blog IPretorian, prywatność w Internecie

Kolejny przykład jak branża fonograficzna chce napychać sobie kieszenie – na szczęście próba nieudana. W 2007 roku RIAA oskarżyła 33-letnią  Jammie Thomas-Rasset o o pobranie i udostępnienie w sieci P2P 24 utworów. Kobieta nie przyznała się do winy i odmówiła zapłacenia dobrowolnego odszkodowania, argumentując że pliki mógł pobrać z sieci jej były mąż lub małe dzieci. Sprawa trafiła do sądu, gdzie Thomas-Rasset została uznana za winną i skazana na grzywnę 220 tys. dolarów. Wyrok został uchylony w sierpniu 2008 roku, sędzia wyraził pogląd, że nielegalna dystrybucja może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy dochodzi do faktycznego rozpowszechniania muzyki. Zwykłe udostępnienie pliku nie jest równoznaczne z jego dystrybucją.

W czerwcu 2009 roku sprawa ponownie trafiła do sądu,  Thomas-Rasset została uznana za winną “udostępnienia plików muzycznych milionom Internautów” i zasądzono astronomiczną kwotę 1,92Mln dolarów odszkodowania dla wytwórni fonograficznych. Grzywnę ponownie zniósł ten sam sędzia, który wcześniej zmniejszył karę z pierwszego wyroku: Michael Davis z sądu okręgu Minnesota. Uznał on, że potrzeba odstraszania od piractwa internetowego nie może usprawiedliwić kary w tej wysokości za kradzież i nielegalną dystrybucję 24 piosenek. Zasądził nową wysokość kary: 54 tys. dolarów, czyli 2250 USD za plik.

Przykład jawnie pokazuje pazerność firm fonograficznych: jeśli ktoś się podszyje pod Twój adres IP i skopiuje z sieci kilkanaście piosenek, mogą do Ciebie zapukać prawnicy z żądaniami milionowych odszkodowań.